مغزهای دست به‌آچار گفتگو روزنامه همشهری با مدال آوران مسابقات کازان۲۰۱۹

اشکان خسروپور ـ خبرنگار

«مدال‌آوران مسابقه جهانی مهارت -مسابقه‌ای که در دنیا هم‌سطح جام جهانی یا المپیک دانسته می‌شود- در ایران نخبه به‌حساب نمی‌آیند»؛ این را سه نفری می‌گویند که امسال در بخش‌های فناورانه این مسابقه مدال‌های نقره، برنز و نشان افتخار به‌دست آورده‌اند. پارسا یوسفی، برنده مدال نقره در زمینه رشته مدیریت سیستم‌های تحت شبکه، مهیار جباری، برنده مدال برنز رشته راهکارهای نرم‌افزاری برای تجارت و حسین مکتوبیان، دارنده نشان افتخار در حوزه فناوری‌های وب هرکدام فقط ۲۲سال دارند. از ۱۵-۱۶سالگی، کمی قبل‌تر یا بعدتر شروع به آموختن این مهارت‌ها کرده‌اند. گفت‌وگو با آنها، کمی بعد از مراسمی انجام شد که سرپرست یکی از بخش‌های سازمان فنی و حرفه‌ای در یکی از شرکت‌های حوزه خدمات ابری از آنها تجلیل کرد. گفت‌وگو با مدال‌آوران مهارت درباره همه‌چیز است؛ از داستان رسیدن آنها به این مسابقات و نوع مهارتی که کسب کرده‌اند تا برنامه‌هایشان برای آینده و آنچه در ذهن‌شان از چشم‌انداز ۰‌۳سالگی ترسیم کرده‌اند.

مسابقات جهانی، ‌از صفر تا صد
مسابقات ملی مهارت یا آنطور که در جهان رایج شده، World Skills competitions برنامه‌ای است که از سال ۱۹۵۴(۱۳۳۳)‌ با تأکید بر اهمیت مهارت در جهان برگزار شد. این مسابقات هر دو سال یک‌بار افراد ماهر از ۶۳کشور عضو را دور هم جمع می‌کند تا مهارت‌هایشان را که پشتوانه تئوری هم دارد، ‌در بوته آزمایش بگذارند. امسال چهل و‌پنجمین دوره این مسابقه در شهر کازان روسیه برگزار شد و ۱۳۵۰نفر در آن شرکت کردند. در این مسابقه، به هرکس بنا به رشته‌ای که دارد، ‌یک پروژه از پیش تعیین شده داده می‌شود که مشکلی در داخل آن گنجانده شده است. کار شرکت‌کننده، مطالعه پروژه، ‌درک مشکل و پیدا کردن راه‌حل برای آن است. هرچند مسابقه روی آچار به‌دست‌بودن مانور می‌دهد، اما برای اینکه بتوانید امتیاز لازم را به‌دست بیاورید، باید تئوری‌تان خوب باشد. داوران مسابقه از کارشناسانی هستند که همراه تیم‌ها به مسابقات اعزام شده‌اند. در نهایت، هرکس در این مسابقه امتیاز بالای ۷۰۰ را به‌دست بیاورد، مدال‌آور محسوب می‌شود.

راه ورود به مسابقات جهانی
متولی این مسابقه‌ها سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای کشور است. از آموزش تا رتبه‌بندی، برگزاری اردوی آمادگی و بعدتر اعزام افراد علاقه‌مند از همین کانال صورت می‌گیرد.
کسانی که بخواهند در این مسابقات جهانی شرکت کنند، معمولا از ۱۷-۱۸سالگی یا زودتر روند آموزش را شروع می‌کنند و بعد از برنده شدن در مسابقات شهرستانی، ‌استانی و ملی، ‌درصورت به‌دست آوردن حد نصاب می‌توانند در برنامه جهانی شرکت کنند.
این مسابقه در زمینه‌های مختلفی از کابینت‌سازی و طلاسازی تا رشته‌های آی‌تی برگزار می‌شود و هرسال ایران از شرکت‌کنندگان آن است. اینطور که شرکت‌کنندگان حوزه آی‌تی به همشهری می‌گویند، معمولا ۳ تا ۴ سال طول می‌کشد تا یک نفر بتواند بعد از باخت‌های متعدد از مرحله نهایی گذر کند.
در نهایت نیز هر نفر فقط یک‌بار در عمرش امکان شرکت در این برنامه را به‌عنوان رقیب خواهد داشت.

مناسب برای کَل‌کَل
شرکت در این مسابقات و البته، مدال آوردن در آن مسئله خیلی مهمی در دنیا به‌حساب می‌آید؛‌ آن‌قدر مهم که امسال ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در برنامه‌ها حاضر بود، رسانه‌های جهان روند برنامه‌ها را به‌صورت زنده پوشش می‌دادند و تحلیل‌های مفصلی هم درباره سطح مسابقات، تعداد شرکت‌کنندگان ارائه شد. در سوی دیگر، صاحبان کمپانی‌های بزرگ و کوچک جهان با پیشنهادهای کاری‌شان چشم به راه نتایج نهایی بودند تا مغزهای دست‌به آچار‌ را با پیشنهادهای کاری وسوسه‌کننده شکار کنند. به قول پارسا یوسفی، «سرپرست ارشدمان گفت شما به ویروس ورلد اسکیلز مبتلا شده‌اید که درمان خاصی هم ندارد». بچه‌ها می‌گویند، فارغ از اینکه مدال بیاورند یا نه، همین که می‌توانند آدم‌های جدید را ببینند و با مهارت‌های خاص و تازه آشنا شوند، برایشان جذابیت دارد. پارسا می‌گوید:«محیطش آن‌قدر جالب بود که دوست دارم در مسابقات بعدی که سال ۲۰۲۱ برگزار می‌شود، حضور داشته باشم؛‌ هرچند نمی‌توانم در هیچ رقابتی شرکت کنم».

نگاه ایران به رقابت جهانی
چگونگی آمادگی برای مسابقات در هر کشوری متفاوت است. اینطور که بچه‌ها از شنیده‌هایشان می‌گویند، در کره‌جنوبی کسانی که رتبه آورده باشند را ۲ سال در اردوگاه آموزش می‌دهند و حقوق خوبی برایشان درنظر می‌گیرند. اگر کسی در مسابقه مدال بیاورد، برایش خودرو و خانه تهیه می‌کنند. در ایران طبق تجربه بچه‌ها، برندینگ و تبلیغات خوبی دراین‌باره صورت نگرفته است. این مسابقات کمتر برای دیگران شناخته‌شده است و در رزومه هم چندان آن را جدی نمی‌گیرند. بحث رقابت آنچنان در میان بعضی کشورها جدی است که حتی شیوه رقابت‌ و نوع امتیاز گرفتن‌شان هم فوت و فن‌های خاص خودش را دارد.
پارسا یوسفی می‌گوید: «چینی‌ها مشهور هستند که با صفحه‌کلیدهای مکانیکی‌شان اعصاب دیگران را به هم می‌ریزند. فکرش را بکنید در مسابقه حساس چهار ساعته که باید تمرکز کاملی روی کارتان داشته باشید، ‌چند نفر در نزدیکی‌تان صدای تق و توق دربیاورند».

می‌خواستند از مدرسه اخراجم کنند!

پارسا یوسفی
۲۲ساله
متولد: هرمزگان
مدال: نقره مدیریت سیستم‌های تحت شبکه

چه کار کرده‌ام؟
سناریویی که باید حل کنیم، براساس مشکلی واقعی است که ممکن است در سیستم‌های انفورماتیک یک کمپانی رخ بدهد. کار ما پی بردن به این مشکلات و حل آنهاست. بخش‌های دیگری مثل پیدا کردن و حل مشکل شبکه نیز داریم. برای اینکه چنین کاری قابل انجام باشد باید فرد در زمینه فعالیت‌های اجرایی شبکه و مشکل‌یابی در برنامه‌های تحت لینوکس، مایکروسافت و سیسکو اطلاعات دقیقی داشته باشد.

چقدر می‌ارزم؟
اگر فرض کنیم که برای هرکدام از این بخش‌ها دو نفر (یکی برای کار اجرایی و دیگری برای رفع اشکال) ‌نیاز است، ‌یعنی من باید مهارت ۶نفر را بلد باشد. اگر بخواهیم از نظر ریالی ارزشگذاری کنیم، هرکدام از افراد در این حوزه حدود ۱۰-۱۵میلیون تومان در ‌ماه حقوق می‌گیرند.

اولین تجربه کامپیوتری
کامپیوتر یک غول دوست‌داشتنی بود. گمانم ده ساله بودم که پایش نشستم. یکی دو سال بعد در حوزه شبکه – کاری که الان در آن هستم- آموختن را شروع کردم.

شرط معدل با جنس کار سازگار نیست
زمانی که در دبیرستان تیزهوشان بودم، آن‌قدر نمره‌هایم بد بود که می‌خواستند اخراجم کنند. درگیر مسابقات جهانی شده بودم و راستش، درسم – دست‌کم در عمومی‌ها و ریاضی- فیزیک آن‌قدرها بد نبود. اما می‌گفتند چرا خوب تست نمی‌زنی. الان هم برای خیلی‌ها حتی در سطح بنیاد نخبگان اینکه معدل بالای ۱۷داشته باشی مزیت مهم‌تری است تا اینکه در مسابقات مدال بیاوری. غافل از اینکه شرط معدل با جنس کار ما سازگار نیست.

دوست دارم بمانم
در رشته‌ای که من مدال آورده‌ام، قبلا چند نفر دیگر هم شرایط مشابهی داشتند اما هیچ‌کدام در ایران نمانده‌اند. از نظر شخصیتی آدم پیش‌بر هستم؛ یعنی می‌خواهم درحالی‌که خودم جلو هستم، دیگران را هم  جلو ببرم. هنوز به آخر خط نرسیده‌ام که مجبور باشم از ایران بروم یا بخواهم این کار را بکنم. دوست دارم برای وطنم و کسانی که اینجا هستند، کاری بکنم. به‌نظرم، یکی از مهم‌ترین مسائلی که می‌تواند از رفتن جلوگیری کند، ایجاد شفافیت بیشتر است. این تجربه را در شرکتمان داشته‌ایم و خیلی در رفتار افراد با هم و تعامل‌شان مؤثر بوده است.

 دانشگاه رفتن به‌خاطر سربازی نرفتن!

مهیار جباری
۲۲ساله
محل تولد: کرج
مدال: برنز راهکارهای نرم‌افزاری برای تجارت

چه کار کرده‌ام؟
سناریویی که به من محول شده بود، ساخت یک نرم‌افزار حسابداری از صفر تا صد بود. این نرم‌افزار باید می‌توانست داده‌هایی را دریافت کرده و گزارش‌هایی را آماده و تنظیم کند. برای اجرای این برنامه ۲۸ساعت زمان داشتم. از طراحی این برنامه تا اجرای خروجی نهایی، رفع اشکال احتمالی در سیستم و… همه با خودم بود و در تمام مدت، ‌مدام مشغول تایپ کردن بودم.

چقدر می‌ارزم؟
برای اینکه چنین کاری قابل انجام شدن باشد، باید دست‌کم ۵نفر در حوزه‌های مختلفی مثل مدیر پروژه، توسعه‌دهنده «بک‌اند»، توسعه‌دهنده «فرانت‌اند» و… مشغول کار شوند که حقوق هرکدام در پایین‌ترین سطح ۵-۶میلیون تومان در‌ماه است. اجرت ساخت یک نرم‌افزار حداقلی (اگر یک نفر آن را بنویسد) ‌دست‌کم ۲۰تا ۳۰میلیون تومان است.

اولین تجربه کامپیوتری
هفت سالم که بود می‌خواستند لوزه‌ام را عمل کنند و من مقاومت می‌کردم. دست‌آخر گفتند اگر بگذاری عمل کنیم، برایت کامپیوتر می‌خریم. همینطور هم شد. در روزهای اول طبعا کار عجیبی با کامپیوتر نمی‌کردم و اوج شاهکارم، نقاشی کردن بود. اما همان هم ۱۰ساعتی وقتم را می‌گرفت. بعدتر تدوین فیلم یاد گرفتم و فتوشاپ کردم. از ده سالگی وارد فضای برنامه‌نویسی شدم.

دانشگاه می‌روم که سربازی نروم
ترم ۱۱رشته نرم‌افزار هستم و صادقانه بگویم، فقط به‌خاطر فرار از سربازی دانشگاه می‌روم وگرنه دانشگاه در زندگی‌ام تأثیر منفی گذاشته‌ است. چون چیزی که در آنجا آموزش داده می‌شوم را بلدم، ‌ساختارش هم عمدتا قدیمی است و چیزی به آدم اضافه نمی‌کند. دانشگاه وقتی خوب است که مسیر زندگی‌تان را مشخص کند. برای من که از ۱۴سالگی مسیرم مشخص بوده و تغییری نکرده، دانشگاه کاربردی ندارد.

تصمیم گرفتم بروم
همان زمانی که از مسابقات روسیه برگشتم، تصمیم گرفتم از ایران بروم. وقتی به جایی می‌روی و برمی‌گردی، می‌فهمی دنیا بزرگ‌تر از این حرف‌هاست. ما همه دوست داریم پیشرفت کنیم و به‌نظرم در کشورهای دیگر راحت‌تر و بهتر می‌شود جلو رفت. من الان خیلی زحمت می‌کشم اما تجربه‌ام می‌گوید، اگر همین زحمت را در جای دیگری بکشم، آینده بهتری دارد. در ایران به اینکه مهارت داشته باشی، اهمیت نمی‌دهند. از همین مسابقات که برگشتم، از ۴ کشور پیشنهاد کار داشتم، ‌از ایران هیچ. همین‌ها آدم را کسل می‌کند؛ اینکه می‌دانی کسی دنبالت نیست و اصلا کشف کردن استعدادهایی شبیه تو برایش اهمیت ندارد. من مطمئن هستم، دست‌کم ۱۰۰نفر دیگر بهتر از من در ایران وجود دارند اما کشف نشده‌اند، چون ساختاری برای کشف و پرورش‌شان وجود ندارد. اینجا معدل آوردن و تست زدن را تشویق می‌کنند.

با استادهای دانشگاه بحثم می‌شود!

حسین مکتوبیان ۲۲ساله
متولد: اصفهان
مدالیون افتخار فناوری‌های وب

چه کار کرده‌ام؟
برای رشته ما یک پروژه در ۷ ماژول طراحی کرده بودند. در نهایت باید یک سایت کوچک طراحی کرده و می‌ساختیم که بتواند محصولی که طراحی شده بود را بفروشد؛ چیزی شبیه یک فروشگاه اینترنتی کوچک با رابط کاربری، ‌پنل مدیریتی و تمام جزئیاتش.

چقدر می‌ارزم؟
در پروژه ساخت و طراحی یک وب‌سایت کارشناسان مختلفی باید همزمان کار کنند که تعدادشان دست‌کم به ۵نفر می‌رسد. اگر فرض کنیم هر نفر در ساده‌ترین حالت ۶میلیون تومان حقوق بگیرد، یعنی من ۳۰میلیون تومان می‌ارزم. البته این از اجرت ساخت سایت جداست.

اولین تجربه کامپیوتری
چون پدرم حسابدار بود از چهار سالگی با رایانه آشنا بودم، اما معمولا با آن بازی می‌کردم. اینترنت که آمد همه‌چیز متفاوت شد. ۱۲سالم بود که یک وبلاگ راه‌اندازی کردم. به‌نظرم رسید بهتر است وبلاگ اختصاصی خودم را داشته باشم. به همین‌خاطر رفتم سراغ یاد گرفتن طراحی وب و تمام ملزومات آن. تا در نهایت به اینجا رسیدم.

استاد می‌گوید، کلاس را خودت بچرخان
صرفا به این دلیل دانشگاه رفته‌ام که سربازی نروم. صادقانه بگویم، اگر کارت معافیت یا پایان خدمت دستم بود، اصلا دانشگاه نمی‌رفتم. همین الان هم با استادها سر مباحث تخصصی بحثم می‌شود. مدتی قبل سر یکی از اصول کدنویسی با هم بحث کردیم و دست آخر به‌نظر می‌رسید استاد حرفم را قبول کرده است. بارها پیش آمده که استاد کاری داشته و گفته، فلانی خودت کلاس را بچرخان. یعنی احتمالا تصور کرده من به اندازه او اطلاعات فنی دارم و می‌توانم بچه‌ها را قانع کنم.

می‌روم تا یاد بگیرم
اینجا چیزی برای یاد گرفتن وجود ندارد. از همان زمانی که رشته تحصیلی‌ام را انتخاب کرده بودم، می‌خواستم بروم. احساس می‌کنم آنجا فضا برای پیشرفت بیشتر است و البته، منبع یادگیری هم خیلی راحت‌تر برای آدم فراهم است. انصاف نیست که به‌خاطر بعضی شرایط خاص از بقیه عقب بمانیم و آن‌چیزی که برای دیگران روال عادی زندگی‌ است، برای ما ‌رؤیا باشد.

Avatar

عبدالله برزوئیان

http://www.vri.ir

درود عبدالله برزوئیان هستم یک درونگرا ،شهودی ،احساسی و قانون مدار ، حل شده در مهارت ،مربی،مشاور و منتور حوزه مهارت آموزی مدرس دوره های فناوری اطلاعات بنیاگذار رویان اولین سیستم آموزش مجازی مهارت در ایران و راهبر وب سایت Skillsology علاقمندم هر کاری لازم باشه در زمینه مهارت آموزی انجام بدم چون اعتقاد دارم آینده سهم انسانهای ماهر ،من دوست دارم دنیا فرزندانم امن باشه ، آرمانم سیستم آموزش مهارت از لحظه لقاح (رویان) و در آینده ای نزدیک قول میدم شناسنامه مهارت برای هر ایرانی رو با هم جشن می گیریم .

محصولات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *